Mogłabym zacząć od przepraszania za moją nieobecność. Mogłabym mieć wyrzuty sumienia, że Poltuguesa pojawiła się i zniknęła. Mogłabym gdybać czy ktoś chciałby czytać to czego nie napisałam. Mogłabym…jednak tego nie zrobię, bo moja nieobecność, moje niepisanie było spowodowane momentem w moim życiu, w którym czuję się najobecniejsza, jak nigdy przedtem.
Czas mi minął szybko, niezauważalnie jednak doświadczenie pozostanie na całe życie. W Polsce byłam postrzegana jako już spóźniona tutaj jako zupełnie na czas albo nawet przed czasem. Kulturowo w Portugalii, jeśli jest to świadoma decyzja, pary się nie spieszą i nie ma presji społecznej, a 30 lat to nie górna granica, a częściej dolna granica.
Każdy dzień moich wyrzeczeń i nieobecność to obecność teraz w innej roli, roli Mamy, bo Poltuguesa to teraz Poltumama dwóch urwisów.
Informację „po jednym dla każdego” przyjęliśmy ze wzruszeniem i radością. Wiedzieliśmy, że to nie będzie historia zwyczajna, a w naszym przypadku mieliśmy pewność, że będzie niezwyczajna. Tak właśnie w naszym życiu pojawiły się bliźniaki i tak właśnie świat Poltuguesy rozrósł się.
Strach i niepewność to chyba najodpowiedniejsze słowa. Każdy dzień ciąży był sukcesem. Wcześniej z niedowierzaniem myślałam, że z dumą powiem „tak jestem mamą”, a jeśli ktoś spyta, jaki jest mój zawód odpowiem „mama, cały etat- a nawet podwójny”. Dzisiejszy stan już po wahaniach hormonalnych to: kocham, rozpiera mnie duma, wzruszam się, płaczę z niepewności, ze szczęścia, z niedowierzania.
Wspominając, myśląc teraz tutaj i wybiegając w przeszłość, jestem jednego pewna, że wszystkie te chwile nie byłyby możliwe bez mojego męża. Wszystkie słowa wydałyby się banalne porównując je do wsparcia jakie mi daje. Podsumowując: wierzę w miłość, choć pewnie każdy rozumie ją inaczej. Ja mam moją miłość stuprocentową, prawdziwą i niech trwa…
Chciałabym również podziękować za wsparcie i wspaniałe przygotowanie nas do tego momentu Isabel Ferreira z Gimnográvida: http://www.gimnogravida.pt/
AUSENTE MAS PRESENTE COMO NUNCA
Podia começar desculpar-me pela minha ausência. Podia ter sentido de culpa que a Poltuguesa apareceu e desapareceu logo seguinte. Podia remoer se alguém quisesse ler algo que eu escrevesse. Podia…mas não vou fazer isto porque a minha ausência o meu não-escrever foi provocado pelo um momento na minha vida onde sinto-me mais presente como nunca antes.
O tempo passou num instante, sem perceber mas a experiência fica para vida toda. Na Polónia estava atrasada, aqui em Portugal estava na hora ou antes do tempo. Em Portugal culturalmente os casais não tem pressa com esta decisão e não há pressão da sociedade, e 30 anos muitas vezes não é por baixo da linha mas por cima da linha.
Mais um dia de sacrifício e ausência agora é presença com o outro papel, papel da Mãe, porque agora a Poltuguesa é Poltumãe dos dois marotos.
A informação „um para cada um” recebemos com as lágrimas nos olhos e muita alegria. Sabíamos que isto não vai ser uma história comum aliás tivemos certeza que esta história vai ser não comum. Assim vieram para nossa vida os gémeos e assim a vida da Poltuguesa aumentou.
Acho que o assusto e a incerteza são as palavras adequadas. Cada dia da gravidez foi um sucesso. Antes pensei com incredulidade que um dia vou dizer com orgulho „sim, sou mãe” e quando alguém me pergunta qual é a minha profissão vou dizer ” sou mãe no tempo inteiro ou até tempo duplo”. Hoje o meu estado, já depois das do desequilibro hormonais é: amo, tenho muito orgulho, fico sensível , choro da incerteza, da alegria, da incredibilidade.
Lembrando o passado, pensando sobre o presente e correndo para o futuro tenho uma infinita certeza, que todos estes momentos não iam ser possível sem o meu marido. Todas as palavras suavam comum comparando as com o apoio que ele me dá. Concluindo: acredito em amor mas com certeza a cada pessoa tem a sua definição. Eu tenho o meu amor 100%, verdadeiro e sonho para dura sempre…
Além de tudo queria agradecer para preparar-nos para este momento Isabel Ferreira da Gimnográvida: http://www.gimnogravida.pt/
POLTUGUESA 